de armen wijzen naar de lucht
op het journaal zie je de wereld branden
de krant begint te fikken in je handen
maar doof je dat met een diepe zucht
de foto van het stervend kind
schreeuwt ons toe over zes kolommen
we mompelen een zeer terecht verdomme
maar de vloek wordt meegenomen door de wind
wie weet wat we moeten doen
moeten we praten of juist vechten
wat is het minst slechte
of sturen we alleen wat poen
de armen wijzen naar de lucht
bij de grens staat een lange stoet met vreemden
men noemt ze met een prachtig woord ontheemden
miljoenen bange mensen op de vlucht
de lucht dat is een rode gloed
dat komt door de mortieren, de granaten
de huizen plat, er zijn alleen nog straten
de aarde is vermengd met bloed
waar zijn de huizen en de school
daar waar ze geschiedenis doceerden
maar waar ze niet teveel van leerden
de ziektes sluipen stil door het riool

de armen wijzen naar de lucht
daar zijn ze met hun knuppels, hakenkruizen
staan dreigend voor de opvanghuizen
en jagen bange mensen verder op de vlucht
hun scholen zijn toch niet plat gebrand
ze kunnen de lessen in hun koppen stampen
de foto's van de joden en de kampen
er was daar toch ooit iets aan de hand
maar domheid gaat niet lang naar school
wat zit er in die kaalgeschoren koppen
en wie weet hoe we ze moeten stoppen
wordt hitler toch weer een idool

er zijn miljoenen mensen op de vlucht
en valt die springvloed nog te keren
mijn kleinzoon zal het uit de boekjes leren
en wij staan met de armen in de lucht